Молитва

Светото писмо нѐ повикува „да се молиме постојано“ (1. Со- луњаните 5,17). Ова не значи дека цело време треба да го поминуваме на колена изнесувајќи формални молитви. Тоа значи дека мора да живееме и да му служиме на нашиот Господа во атмосфера на молитва.

Молитвата е средство за комуникација меѓу нас и Бога. Бог ни зборува преку својата Реч; ние му одговараме преку нашите молитви, а тој секогаш нѐ слуша. Не можеме да го замориме ниту да го оптовариме упатувајќи му ги често нашите молби и поврзувајќи се срце со срце со Него.

Живееме во сериозни времиња. Настаните што се случуваат во нашиот свет го повикуваат секој Христов следбеник мошне сериозно да го сфати својот однос со Бога. За да ја зајакнеме оваа заемна врска и да ги задоволиме нашите емоционални и духовни потреби, мора да ја научиме моќта на молитвата. Мораме да го молиме Господа, како што своевремено барале Исусовите ученици: „Господи, научи нè да се молиме“.

Голема утеха и охрабрување претставува сознанието дека Бог сака и е готов да ги слушне и да одговори на нашите сесрдни молитви во сите околности. Тој е љубезен Татко кој е заинтересиран за нас и тогаш кога работите одат добро и кога неволјите во животот ни задаваат болни, тешки и страшни удари. Кога ни доаѓа да запекаме: „Боже, каде си?“, колкаво предимство претставува фактот дека Тој е таму каде што се упатува молитвата.